Hoi! Daar ben ik weer 🙂 Laatste keer dat ik wat heb geschreven is al weer even geleden. Dit blog gaat over stress en over hoe dit je behoorlijk in de weg kan staan.

Eerst in het kort iets over wat is stress nou eigenlijk? Veel mensen praten erover, en stress is iets wat veel mensen in meer of mindere maten ervaren bij tijd en wijle. Het woord stress heeft zijn oorsprong in de natuurkunde en het wordt gebruikt om de mate van elasticiteit aan te tonen. Stress is de eigenschap van een materiaal om, nadat het uitgerekt of in elkaar gedrukt is, weer de oorspronkelijke vorm en grootte te krijgen. Zie het als een elastiekje, deze kan prima heel vaak uit elkaar gerekt worden, maar na verloop van tijd als het té vaak uit elkaar is getrokken is de rek eruit en op een zekere dag knapt dat elastiekje.

Stress is in principe een hele mooie tool van het lichaam om je alert te maken als je het onverhoopt op moet nemen tegen een beer in het bos bijvoorbeeld. Het gooit je hartslag omhoog, maakt je lichaam in opperste paraatheid en onder stress kun je letterlijk bergen verzetten. ( ok, niet helemaal letterlijk dan, maar je begrijpt de strekking) Stress is dus helemaal zo slecht nog niet, het helpt ons al eeuwen lang te overleven. Het wordt pas zorgelijk als je lichaam continue in opperste paraatheid is, en die beer is in geen velden of wegen te bekennen, en dat niet 1x maar 10 keer per dag, en dat 7 dagen lang, maand in, maand uit.

Het vervelende van stress is dat het ervoor zorgt dat bepaalde functies in je lichaam veel minder efficiënt zijn, je lichaam kan namelijk niet én in paraatheid zijn om die beer aan te vallen, maar ook nog eens fatsoenlijk je eten verteren, of ervoor zorgen dat je darmen bepaalde bacteriën of stoffen buiten de deur houden. Bovendien is de kans ook zeer klein dat je, op het moment dat je dreigt aangevallen te worden door die beer, nog een hele moeilijke som kan uitrekenen. Kortom, het zorgt ervoor dat bepaalde processen in je lichaam even stilgelegd worden. Zodra de beer is aangevallen en het gevaar is weer geweken, dan gaan de andere processen in je lichaam weer meedoen. Gebeurt dit echter te vaak en te veel, raakt je lichaam ontregelt,  en is het meer vatbaar is voor allerlei infecties en ontstekingen.

Nu ervaart iedereen wel eens in bepaalde mate stress, voor een examen, voor je eerste werkdag bij je nieuwe baan, of voor een presentatie die moet gaan geven. Daar is ook niets mis mee. Denk aan het elastiekje, deze is prima uit te rekken. Het wordt pas zorgelijk als je té vaak en té veel stress ervaart. Kortom, wanneer je belasting groter is dan je belastbaarheid.

Zoals ik al heb verteld ben ik vorig jaar in een burn-out geraakt, mijn stiekje was geknapt, iets wat er al langere tijd aan zat te komen aangezien ik mijn stiekje al een heeule lange tijd aan het oprekken was. Waar ik dit aan merkte? Ik had ernstige slaapproblemen, was mede daardoor overprikkeld, had nul energie, was cynisch op mijn werk,  kon niet meer helder nadenken en was het overzicht totaal kwijt. Bovendien had ik spijsverteringsproblemen en was om de haverklap ziek, zwak of misselijk, ga zo maar door..

stress

De periode die volgde was een periode van herstel. Bijkomen, verwerken en weer opkrabbelen van de strijd die mijn lichaam met stress ( de beer!) had gestreden. Het moest nu anders, het roer ging ook om. Ik wilde gaan doen waar mijn hart ligt, bij mensen,gezondheid & coaching. De eerste stappen in de richting zijn inmiddels ook gezet.  Mijn 2 grote passies ( naast mijn allergrootste passie genaamd Paul) zijn sporten en eten, of eten en sporten, volgorde wisselt nog wel eens :P. Zo ook mijn keuze voor mijn opleiding tot orthomoleculair therapeut. Super interessant en ik leer onwijs veel over wat voeding met je lijf doet met name ook op fysiologisch niveau.

Daarnaast ben ik verslaafd geraakt aan Crossfit. Zeg maar gerust dat het zowat mijn tweede thuis is 😉 Heerlijk, sinds 1,5 jaar doe ik het nu en ik vind het super. Continue tot het gaatje gaan, steeds zwaarder kunnen liften, nét dat extra rondje herhalingen kunnen doen totdat het eindsignaal gaat. Dat gevoel van alles te hebben gegeven, met het plasje zweet onder je als bewijs. Wat begon met 2x per week, werd 5/6 x per week trainen (en dan nog balen dat je een rustdag hebt tussendoor). Ook al moest ik zowat uit m’n bed rollen en me aan de deurposten vasthouden als ik naar het toilet moest of had ik maar 3 uurtjes geslapen op een nacht..maakt niet uit, gewoon gaan trainen. No pain, nog gain! Kom op! Je bent toch een crossfit beast right? Ik wilde beter en sterker worden! Of zoals Daft Punk het zo mooi verwoordde:

music_daft_punk_quotes_text_only_kanye_west_harder_better_faster_stronger_desktop_1632x1009_wallpaper-408891

PATSSS!!! oeps..daar was mijn elastiekje weer..

Blessures, pijntjes, vermoeidheid en m’n hormoonhuishouding volledig van de rel. Mijn lijf gaf al een tijdje aan dat er iets niet pluis was. Blijkbaar heb ik een soort verslaving voor stress met de adrenaline als drug. Ik ben zo gewend om de vijfde versnelling te zitten. Wat ik eerst deed in mijn werk, deed ik met sporten nog eens dunnetjes over. Ik wist al wel dat ik veeleisend was en deze eigenschap heeft me ook ver gebracht. Echter, ik draaf in mijn eisenpakket richting mezelf af en toe wel een beetje door. En ja, ik geef toe..het is fijn om te zien dat je vooruit gaat, beter wordt, maar t ging ondertussen wel ten koste van mijn gezondheid. Bovendien had ik er ook veel minder lol in gekregen. Waar ik eerder zo dolenthousiast was, ging ik steeds meer met tegenzin. Het ‘moeten’ presteren ging te veel in mijn hoofd zitten en werkte hartstikke averechts, op zowel mijn body als mind.

Ik moest mijn langdurige en innige relatie met stress verbreken, en daar was het nu de hoogste tijd voor. Ik ging bij mezelf na, wat zorgt er nu voor dat ik gestresst ben? Wat geeft nu steeds die prikkel? Natuurlijk is het nooit een enkele factor die voor stress zorgt, maar ik kwam er wel achter dat het bij mij heel erg draaide om verwachtingen. Verwachtingen naar mezelf..over wat ik moest presteren, doen etc.

happiness-is-reality-minus-expectations

Ik besloot alle verwachtingen rondom het sporten te laten varen, geen druk meer op mezelf te leggen. Ik ging minder, en ook minder zwaar trainen. Niet meer 5-6 x per week. Mijn lijf had nog rust nodig, zowel fysiek als mentaal. Het zwaarste vond ik het mentale stuk. Ik had namelijk geen idee hoe lang het zou gaan duren. Doemscenario’s doken op dat ik 10 kilo zou aankomen, geen enkele barbell oefening meer kon doen, en dat ik echt weer he-le-maal overnieuw moest beginnen. Kortom, in mijn hoofd voltrok zich een waar drama. Daarnaast ging ik denken over wat andere mensen wel niet van me zouden denken als ik ineens minder veel minder gewicht op mijn bar ging doen. Of toch weer banden ging gebruiken, of niet zo snel meer was met hardlopen. Toen ik me dat realiseerde dat ik vooral bezig was met wat ánderen zouden denken, sterkte het mij alleen maar meer dat ik hier doorheen moest. Ik wil namelijk niet bezig zijn met wat ‘een ander van mij vindt’. Mijn doel was om alle verwachtingen en de mogelijke verwachtingen van een ander compleet los te laten. Doen waar ik me goed  bij voelde, op dat moment.

Maarr…leuk hoor die doelen, maar hóe dan? In de praktijk blijkt het vaak nog best wel lastig om je verwachtingen los te laten, betekent ook namelijk dat je de controle los moet laten. Ik ben wel iemand die graag alles plant en vooruit denkt. Altijd 2 stappen verder kijkt dan vandaag en daarmee dus ook best wel een hoop verwachtingen heeft. Nu is het hebben van verwachtingen hebben ook niet per definitie verkeerd. Zolang het je dagelijkse bezigheden maar niet in de weg zit, en dat het ook reële verwachtingen zijn die je ook vooral geen stress opleveren. Ik ging eens na..van alle doemscenario’s die ik door de jaren heen al voor mezelf heb bedacht..hoeveel zijn er nu daadwerkelijk uitgekomen? Eeuhm..ik moest toegeven, dat zijn er geen. Het leven loopt altijd anders dan dat je hoopt of plant.

e01ec04bde928d01d986a712a5e371f3

Dat dus..

Toen ik dat eens goed in mijn oren knoopte dacht ik bij mezelf: Ok Patries, wat heeft het voor zin me nu druk te maken en allerlei verwachtingen te hebben? Je weet namelijk simpelweg niet hoe het leven loopt.  ‘Let it goooo…’ (geniaal liedje van Frozen) Laat de teugels eens vieren en maak je eens wat minder zorgen over de dag van morgen. Bovendien, door met je hoofd te veel in de toekomst (of verleden!) te zitten, leef je niet in het NU en mis je alle mooie dingen van alledag die om je heen zijn!

Inmiddels ben ik weer een aantal maanden verder en lukt het steeds beter om mijn stresslevels onder controle te houden, al is het soms nog met vallen en opstaan. Misschien is mijn ‘verslaving’ met stress wel zoals alle verslavingen: deze raak ik misschien nooit helemaal kwijt. Ik moet er nog steeds alert op zijn dat ik niet te veel hooi op mijn vork neem, en dat ik tijdig ontspan. Mezelf blijven afvragen of hetgeen wat ik doe me nog wel voldoende energie geeft. Op tijd rust nemen, loslaten en dingen doen waar ik weer mee oplaad en waar ik blij van word! Mijn nieuwe motto is dan ook:

‘Do more of what makes you happy,

be with who makes you smile,

laugh as much as you breathe,

and love as long as you live ‘

12308470_10204900801869714_7371374381377555958_n

Benieuwd naar nog meer tips voor een stress-vrij leven? Stay tuned…deze volgen in mijn volgende blog 🙂

Bodymindandfood

25-11-2015

12188994_10204779497437179_7158540359889503032_n